https://ethic.jums.ac.ir/ آموزش و اخلاق در پرستاری fa daily 1 Tue, 23 Sep 2025 00:00:00 +0330 Tue, 23 Sep 2025 00:00:00 +0330 https://ethic.jums.ac.ir/article_724982.html مقدمه: تفاوت بسترهای فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و بهداشتی ایران با کشورهای پیشرو در توسعۀ نقش­ های تخصصی پرستاران، لزوم شناسایی ابعاد مختلف گسترش نقش ­های تخصصی پرستاران و موانع رشد این نقش ­ها را اجتناب ناپذیر می­ کند؛ بنابراین پژوهش حاضر، با هدف شناسایی چالش­ های توسعۀ نقش مشاوره ­ای پرستاران، در مراقبت تسکینی انجام شد.روش کار: پژوهش حاضر، بخشی از مطالعۀ اقدام پژوهی است که به ‌صورت کیفی، با رویکرد تحلیل محتوای مرسوم، به روش گرانهایم و لوندمن (15 مرداد 1403 تا 14 آبان 1403) انجام یافت. مشارکت‌کنندگان، 20 نفر از اعضای هیئت علمی پرستاری بودند که به ‌صورت نمونه‌گیری هدفمند، وارد مطالعه شدند. داده‌ها، از طریق مصاحبۀ نیمه ­ساختارمند حضوری  و به صورت فردی، مورد جمع ­آوری قرار گرفتند. تمام داده‌ها، پس از ضبط و پیاده‌سازی از طریق تحلیل محتوای کیفی و با استفاده از نرم‌افزار مکس کیودا نسخۀ 2020، مورد تجزیه‌ و تحلیل قرار گرفتند. به‌ منظور اطمینان از صحت یافته‌های پژوهش، چهار معیار اعتبار یا مقبولیت، قابلیت اعتماد یا همسان بودن، قابلیت انتقال و تأییدپذیری که توسط گوبا و لینکلن، برای استحکام تحقیقات کیفی پیشنهاد شده، استفاده گردید.یافته‌ها: در راستای «تبیین چالش ­های توسعۀ نقش­ه ای مشاوره­ ای پرستاران، در مراقبت تسکینی» با تجزیه و تحلیل داده‌ها، 500 کد اولیه، 26 زیرطبقه، 8 طبقۀ فرعی و 3 طبقۀ اصلی چالش ­های فردی، سازمانی و بافتاری توسعۀ نقش‌های تخصصی پرستاران، پدیدار شد. طبقات اصلی عبارت ­اند از: چالش ­های فردی؛ 2 طبقۀ فرعی (چالش­ های مربوط به ویژگی­ های شخصیتی و توانمندی)، چالش ­های سازمانی؛ 2 طبقۀ فرعی (چالش ­های مربوط به جذب، تأمین و آموزش نیروی انسانی و چالش ­های مربوط برنامه ­ریزی و سیاست گذاری مدیران سازمانی) و چالش­ های بافتاری؛ از 4 طبقۀ فرعی (چالش­ های فرهنگی، اقتصادی، سیاستگذاری و تعیین قانون و مقررات توسعۀ نقش ­های تخصصی پرستاران و بالأخره چالش همکاری­ های بین حرفه ­ای) تشکیل شدند.نتیجه‌گیری: با سیاستگذاری و تعیین قانون و مقررات توسعۀ نقش، برقراری پروانۀ صلاحیت تخصصی، تعرفه گذاری خدمات مشاورۀ پرستاری، پوشش بیمه ­ای خدمات مشاوره، تدوین برنامه­ های آموزشی و توسعۀ همکاری­ های بین حرفه ­ای، به عنوان استراتژی پیشران مراقبت ­های حمایتی - تسکینی می ­توان، به توسعۀ نقش­ های تخصصی پرستاران پرداخت. https://ethic.jums.ac.ir/article_728490.html مقدمه: تاب‌آوری، به‌عنوان توانایی مقابله با استرس‌ها و چالش‌های حرفه‌ای، در رشد و بهبود عملکرد دانشجویان علوم پزشکی نقش زیادی دارد. سلامت معنوی نیز  می­تواند، عاملی تقویت‌کننده در احساس معنا و هدف در زندگی شناخته ‌شود؛ بنابراین پژوهش حاضر، با هدف بررسی رابطۀ سلامت معنوی با تاب‌آوری و پیش‌بینی تاب‌آوری بر اساس سلامت معنوی، در دانشجویان علوم پزشکی زنجان انجام شد.روش‌ کار: پژوهش حاضر، از نوع توصیفی- مقطعی بود که در پاییز و زمستان ۱۴۰۲ انجام گرفت. ۲۰۱ دانشجوی پرستاری از  دانشگاه علوم پزشکی زنجان، با نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده را پرسشنامه ­های سلامت معنوی ( ۵ بُعد: ارتباط با خدا، خوش‌بینی، حس تقدیر، انگیزۀ پیشرفت و اعتماد به نفس ) و تاب‌آوری (۲ بُعد: سختی‌پذیری و تطابق‌پذیری) را تشکیل دادند؛ همچنین از فرم مشخصات جمعیت‌ شناختی، جهت جمع‌آوری اطلاعات جنسیّت، سن، وضعیت تأهل، محل سکونت، مذهب، رشتۀ تحصیلی و وضعیت تحصیلی استفاده شد. پس از به­دست آمدن داده‌ها، با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، رابطة بین سلامت معنوی و تاب‌آوری بررسی و مدل رگرسیون خطی چند متغیّره برای پیش‌بینی تاب‌آوری، براساس سلامت معنوی و متغیّرهای جمعیت‌شناختی برازش گردید؛ آن­گونه­ که سطح معناداری α = 0.05 ، در نظر گرفته شد.یافته‌ها: میانگین نمرۀ کل سلامت معنوی 71/83 (انحراف معیار 14/81) و میانگین نمرۀ کل تاب‌آوری 63/41 (انحراف معیار ۱4/۱6) بود. ضریب همبستگی پیرسون، بین سلامت معنوی و تاب‌آوری، برابر (0/001P<) 0/766=r نشان‌دهندۀ ارتباط مثبت و قوی را نشان داد. در مدل رگرسیون، تنها سلامت معنوی با ضریب (0/001P<، 16/153=t ، 0/046=SE) 0/749=B پیش‌بینی‌کنندة معنادار تاب‌آوری بود و متغیّرهای جمعیت ­شناختی (جنسیّت، سن، وضعیت تأهل، محل سکونت، مذهب، رشتۀ تحصیلی و وضعیت تحصیلی) تأثیر معناداری نداشتند. مدل کلی توانست، ۵۹٪ از واریانس تاب‌آوری را تبیین کند . (0/001P<، 18/45= (14/186)F، 0/59= R2)نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش حاضر، نشان داد که سلامت معنوی نقش کلیدی و مستقلی در افزایش تاب‌آوری دانشجویان پرستاری دارد؛ درحالی­که متغیّرهای جمعیت ­شناختی، تأثیر قابل‌توجهی در این زمینه نشان ندادند؛ بنابراین توصیه می‌شود، برنامه‌ های آموزشی و مداخلات معنوی در حوزة پرستاری، طراحی شده و برای تقویت منابع معنوی دانشجویان به کار گرفته شود تا تاب‌آوری و در نتیجه کیفیت مراقبت‌های پرستاری ارتقا یابد. https://ethic.jums.ac.ir/article_728491.html مقدمه: تاب ­آوری، به عنوان مؤلفه ­ای که نقش مهمی در تحمل سختی ­ها، مشکلات، مصائب محیط شغلی و زندگی اجتماعی و زناشویی دارد، شناخته می­ شود؛ بنابراین به عنوان سازۀ اصلی شخصیت، برای فهم انگیزش، هیجان و رفتار، شناسایی شده است؛ آن­گونه­ که شناسایی متغیّرهایی که بتوانند، تاب­ آوری را پیش­بینی کنند، اهمیت ویژه­ای دارند؛ بنابراین پژوهش حاضر، با هدف تبیین مدل مفهومی نقش میانجی صمیمیت زناشویی، در رابطۀ بین تمایز یافتگی خود و تنظیم ­شناختی­ هیجان با تاب آوری انجام شد.روش­ کار: پژوهش حاضر، هدفمند و بنیادی بوده و نحوۀ جمع ­آوری اطلاعات توصیفی در آن از نوع همبستگی، با مدل معادلات ساختاری تشکیل شده است. جامعۀ آماری پژوهش را تمام زنان پرستار متأهل و شاغل در مراکز درمانی و بیمارستان­های دولتی استان البرز (1401) تشکیل دادند.  از بین آنان  400  نفر به شیوۀ نمونه­ گیری خوشه ­ای چند مرحله ­ای، به عنوان نمونه انتخاب شدند. محققان، جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات، از آزمون مدل معادلات ساختاری و از نرم افزارهای spss نسخۀ 26 و  Amos  نسخۀ 24، جهت تحلیل داده ­ها استفاده کردند؛ همچنین جهت جمع­ آوری اطلاعات، از پرسشنامۀ تاب­ آوری کانر و دیویدسون (2003)، فرم کوتاه پرسشنامۀ تنظیم ­شناختی­ هیجان گارنفسکی و کراچ (2006)، فرم کوتاه تجدید نظر شدۀ پرسشنامۀ تمایز یافتگی خود اسکورن و اسمیت (2003) و پرسشنامۀ صمیمیت زناشویی بارگاروزی (2001) به کار بردند. نتایج مطالعه نشان داد که داده ­ها با مدل مفهومی پژوهش تطابق دارند؛ همچنین به نقش واسطه­ گری صمیمیت و سازگاری زناشویی بین تنظیم­ شناختی هیجان و تمایزیافتگی خود بر تاب ­آوری تأیید شد.یافته­ ها: انحراف استاندارد چولگی و کشیدگی متغیّرهای تنظیم ­شناختی ­هیجان 195/680،.0/019- و 0/905- ، تمایز یافتگی خود 20/686، 0/212 و 0/941-، صمیمیت زناشویی  89/597 ،0/887- و 0/019-  و تاب ­آوری30/055 ،0/202- و 1/131-  با این معیار، به ­دست آمد؛ همچنین نتایج نشان داد که نقش واسطه­ گری صمیمیت و سازگاری زناشویی در رابطۀ بین انعطاف­ پذیری شناختی، تمایزیافتگی خود و تنظیم شناختی هیجان  بر تاب ­آوری، مورد تأیید واقع شده است.نتیجه ­گیری: با توجه به نتایج به­ دست آمده، جهت افزایش تاب ­آوری زنان پرستار متأهل و شاغل، به مسئولان کادر درمان، پیشنهاد می­ گردد، به متغیّرهای شناختی، هیجانی و عاطفی این قشر، توجه ویژه داشته باشند.  https://ethic.jums.ac.ir/article_728492.html مقدمه: مذهب، به ­عنوان منبع آرامش و سازگاری با چالش‌های زندگی، به ویژه در شرایط بحرانی، اهمیت بالایی دارد. در این راستا، نیازهای مذهبی بیماران و توجه به آداب شرعی در محیط درمانی، از ضروریات مراقبت‌های بهداشتی به شمار می‌رود؛ بنابراین پژوهش حاضر، با هدف طراحی و روان‌سنجی پرسشنامۀ سنجش رعایت آداب و حقوق شرعی مراجع ­کنندگان مسلمان، به بیمارستان‌ انجام شد.روش کار: پژوهش  حاضر، به صورت روش‌شناسی در دو مرحلۀ تولید گویه و روان‌سنجی ابزار بوده که در مرحلۀ تولید گویه ­ها، آداب شرعی مرتبط با بیمار در بیمارستان، براساس کتابنامۀ رسالۀ امام خمینی (رحمه الله علیه) به­دست آمد. در مرحلۀ روان­سنجی، روایی صوری (کیفی و کمی)، روایی محتوایی (کیفی و کمی) و روایی سازه (تحلیل عاملی تأییدی) صورت گرفت. در پژوهش حاضر، از 18 بیمار و 10 متخصص، برای ارزیابی روایی محتوا، استفاده شد و روایی سازه، با 70 بیمار، سنجش و تأیید گردید و پایایی ابزار نیز از طریق محاسبۀ ضریب آلفای کرونباخ و همبستگی درون طبقه‌ای، مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ­ها: نتایج نشان داد که پرسشنامۀ طراحی شده، دارای هفت سؤال در مولفۀ «امور واجب شرعی» بوده است و روایی صوری و محتوا، با شاخص و نسبت روایی محتوا، سازه و پایایی آن با آلفای کرونباخ و ضریب همبستگی درون طبقه ­ای بالای 0/75 درصد، برای تمام گویه­ ها تأیید شد؛ همچنین بیشتر بیماران، احساس نیاز به انجام فرایض مذهبی در بیمارستان را ابراز کردند.نتیجه‌گیری: ابزار طراحی شده می‌تواند به عنوان یک معیار معتبر، برای سنجش رعایت آداب شرعی بیماران مسلمان در محیط‌های درمانی، مورد استفاده قرار گیرد. توجه به نیازهای مذهبی بیماران می‌تواند، باعث افزایش رضایتمندی و بهبود کیفیت مراقبت‌ها شود. مسئولان و برنامه‌ریزان باید اقدامات لازم، جهت آموزش و ارتقای آگاهی در این زمینه را انجام دهند. https://ethic.jums.ac.ir/article_728495.html مقدمه: همدلی، یک جزء حیاتی در رابطة پرستار و بیمار و یک ویژگی شناختی است که به درک تجربیات، نگرانی‌ها و دیدگاه‌های بیمار کمک می‌کند و توسعة آن در آموزش پرستاری، بسیار مهم معرفی شده؛ اگرچه حمایت، آمادگی دانشجو، توسعة مهارت‌های ارتباطی، تدوین برنامه‌ها و استراتژی‌های آموزشی باعث تجربه و نگرش بهتر در میان دانشجویان و مراقبت بهتر در بخش‌های سرطان گشته؛ اما بیشتر دانشجویان پرستاری، مراقبت از بیماران مبتلا به سرطان را با درمان‌های پیچیده، چالش‌برانگیز می‌دانند؛ بنابراین پژوهش حاضر، با هدف واکاوی تأثیر یادداشت­ های تأملی، بر همدلی دانشجویان پرستاری در کارآموزی پرستاری سرطان انجام شد.روش کار: پژوهش حاضر، با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون تک‌ گروهی انجام شد و تحلیل محتوای کیفی برای بررسی دیدگاه‌های دانشجویان پرستاری، از طریق نوشتارهای تأملی صورت گرفت. نمونه ­گیری از طریق در دسترس و در مجموع 65 دانشجوی پرستاری ترم پنجم و هفتم (در نیم­سال دوم تحصیلی 1398) در  بیمارستان سیدالشهدای اصفهان،  از دو دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و دانشگاه آزاد واحد نجف آباد شرکت کردند. دانشجویان پرستاری، قبل و بعد از مداخله، نسخة فارسی پرسشنامة همدلی جفرسون را تکمیل کردند؛ همچنین جهت بررسی ادراکات دانشجویان، تحلیل نوشتارهای تأملی با روش تحلیل محتوای مرسوم گرانهایم و لوندمن (2004)  انجام شد.یافته­ ها: نتایج پژوهش حاضر، تفاوت آماری معناداری در میزان همدلی دانشجویان پرستاری، در طی کارآموزی پرستاری سرطان نشان نداد. (0/05P>) در بررسی کیفی نیز سه طبقة اصلی (تأثیرپذیری از محیط، تاب‌آوری غیرمؤثر و همدلی عاطفی) و هشت زیر طبقه به دست آمد.نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر، پیشنهاد می­ کند که پیچیدگی‌های آموزش بالینی و تعامل با بیماران سرطان، نیازمند تدوین برنامه­ های حمایتی در طول کارآموزی پرستاری سرطان، برای دانشجویان است؛ همچنین توجه به ابعاد روانشناختی و ویژگی­ های شخصیتی دانشجویان، در تدوین برنامه ­ای حمایتی متمرکز بر توسعة همدلی شناختی و خودآگاهی در طول این کارآموزی توصیه می ­گردد.  https://ethic.jums.ac.ir/article_728496.html مقدمه: محیط یادگیری که در آن آموزش بالینی انجام می ­شود، بسیار حائز اهمیت است؛ زیرا دانشجویان پرستاری را جهت ارائه اصول بالینی در محیط واقعی آماده می­ کند. به دنبال همه‌گیری ویروس کووید ۱۹، در جوامع، یکی از چالش‌های پیش روی نظام آموزشی در دانشکده‌های پرستاری، آموزش کارآموزان و انتقال تجربه‌های بالینی متناسب به آنان در آموزش بالینی بود. پژوهش حاضر با هدف تبیین تجارب دانشجویان از حضور در محیط ­های یادگیری بالینی، در همه­ گیری کووید 19 انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر، یک تحلیل محتوای کیفی مرسوم بوده که 11 دانشجوی مقطع کارشناسی پرستاری با نمونه­ گیری هدفمند، در آن شرکت داشتند. تحقیق حاضر، در بیمارستان­ های آموزشی منتخب دانشگاه­ های علوم پزشکی اصفهان (1402) انجام شد. جمع­ آوری داده­ ها، با مصاحبه ­های حضوری نیمه ­ساختار­یافته و تحلیل آن با روش گرانهایم و لوندمن (2004) صورت گرفت.یافته ­ها: با تحلیل یافته­ ها، چهار طبقۀ اصلی از تجربیات دانشجویان مشارکت­ کننده شناسایی شدند که عبارت ­اند از: 1. مدیریت بحران آموزشی؛ 2. توسعۀ بینش حرفه ­ای در آموزش بالینی؛ 3. تأثیرات روانشناختی محیطی بر یادگیری فراگیر؛ 4. نقص در فرآیند یاددهی- یادگیری بالینی. نتیجه­ گیری: شرایط بحرانی همچون کووید 19، نیازمند مدیریت بحران آموزشی توسط دانشکده ­های پرستاری می­ باشد. توجه به راهکارهای آموزشی جایگزین مانند شبیه‌سازی آنلاین و دیگر استراتژی­ های جایگزین برای ارائه آموزش بالینی آنلاین پیشنهاد می­ گردد.  برنامه ریزان آموزشی، در تدوین راهکارهای جایگزین آموزش بالینی، نیازمند توجه ویژه به آمادگی دانشجویان در استفاده کردن رویکردهای آموزشی الکترونیک، با فراهم سازی امکانات و تجهیزات هستند.  https://ethic.jums.ac.ir/article_728493.html مقدمه: مراقبان خانوادگی، نقش مهمی در حمایت از بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (MS) ایفا می‌کنند. شناخت نیازهای آموزشی این مراقبان خانوادگی، در ابعاد مختلف می‌تواند، در اجرای برنامه‌های توانمندسازی آن‌ها نقش کلیدی ایفا کند؛ بنابراین پژوهش حاضر، با هدف تعیین نیازهای آموزشی مراقبان خانوادگی بیماران مبتلا به ام­اس، انجام شد.روش کار: پژوهش حاضر، از نوع مروری سیستماتیک بوده که برای دستیابی به اهداف مورد نظر، جست­وجوی مقالات در پایگاه‌هایی مانند: " PubMed، Scopus، Web of Science، Google Scholar و SID" ( پایگاه اطلاعات علمی ایران) با استفاده از کلیدواژه‌های "Multiple Sclerosis OR MS"، "Family Caregivers Informal Caregivers" و "Educational Needs, Training Needs"  و معادل فارسی آن‌ها «مولتیپل اسکلروزیس یا ام­اس»، «مراقبان خانوادگی و مراقبان غیررسمی» و « نیازهای آموزشی»  در فاصلۀ زمانی 2014 تا  2024 انجام شد. در پژوهش حاضر، مطالعات کیفی، کمی و اجرایی که برای مداخلات آموزشی، با هدف رفع نیازهای آموزشی مراقبان بیماران مبتلا به ام­اس پرداخته‌ بودند، در نظر گرفته شدند. سرانجام، از میان 90  مقالۀ شناسایی ‌شده، پس از حذف موارد تکراری (40  مقاله) و مقالات غیر مرتبط (25 مقاله) 25 مقاله، برای ارزیابی واجد شرایط بودن، غربال شدند که با بررسی چکیده و متن کامل این مقالات، با استفاده از چک‌لیست پریزما ( 2024) 14 مقاله حذف شدند و سرانجام، 11 مقاله انتخاب ‌شده که به‌ طور کیفی، تحلیل و جنبه‌های مختلف نیازهای آموزشی مراقبان خانوادگی بیماران مبتلا به ام­اس، مشخص گردید.یافته­ ها: نتایج تحقیق، نشان داد که نیازهای آموزشی مراقبان خانوادگی بیماران مبتلا به ام‌اس، در 4 مجموعۀ اصلی (دانش دربارۀ بیماری ام‌اس، مهارت‌های مراقبتی، حمایت روانی - اجتماعی و منابع و راهنمایی‌های عملی) و 13 زیرمجموعۀ فرعی (علایم بیماری، پیشرفت بیماری، عوارض بیماری، مدیریت علایم، تغذیه و رژیم غذایی، فیزیوتراپی، مدیریت دارو درمانی، مدیریت استرس، بهبود ارتباط با بیمار و بهره‌مندی از شبکه‌های حمایت اجتماعی، دسترسی به خدمات درمانی، آگاهی از حقوق مراقبان و دریافت مشاوره‌های عملی) قرار گرفتند. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاضر، نشان‌دهندۀ تنوع و گستردگی نیازهای آموزشی مراقبان خانوادگی بیماران مبتلا به ام‌اس است. این یافته‌ها بر ضرورت طراحی برنامه‌های آموزشی جامع و چندوجهی برای مراقبان خانوادگی تأکید دارند. https://ethic.jums.ac.ir/article_728494.html مقدمه: مراقبت ­دهندگان، به بیمارانی که دچار بدخیمی ­های خونی، به دلیل درمان­ های ویژه در سرطان خون که مستلزم بستری­ های مکرر در بیمارستان و پیگیری­های طولانی ­مدت است، نیازمند توانمندسازی و پشتیبانی از طرف پرسنل بهداشتی دارند؛ بنابراین پژوهش حاضر، با هدف بررسی تأثیر آموزش مبتنی بر الگوی توانمندسازی خانواده محور، بر بار مراقبتی و کیفیت زندگی مراقبان خانوادگی بیماران مبتلا به سرطان خون انجام شد.روش کار: پژوهش حاضر، از نوع نیمه تجربی با پیش آزمون- پس آزمون و با گروه کنترل بوده است. جامعة پژوهش را مراقبان افراد مبتلا به سرطان خون مراجعه کننده به درمانگاه خون مرکز آموزشی - درمانی فیروزگر، وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران (1403) تشکیل داد. پس از انتخاب واحدهای پژوهشی به روش در دسترس و بر اساس معیارهای ورود، نمونه­ ها به صورت غیر تصادفی به دو گروه کنترل و مداخله تقسیم شدند. در گروه مداخله، جلسات آموزشی بر اساس چهار گام الگوی توانمندسازی خانواده محور (تهدید درک شده، ارتقای خودکارآمدی، ارتقای عزت نفس از طریق مشارکت آموزشی و ارزشیابی) در طی 7 جلسة 90 دقیقه ­ای، به مدت 2 روز در هفته و به صورت جلسات گروهی صورت گرفت. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش شامل: پرسشنامه­ های اطلاعات دموگرافیک، کیفیت زندگی مراقب بیمار مبتلا به سرطان (CQOLC) و بار مراقبتی نواک و گست (Novak & Guest Care Burden Inventory) بوده که قبل از مداخله و یک­ماه پس از پایان مداخله، در هر دو گروه مداخله و کنترل، تکمیل شد. در تفسیر داده ­های جمع­ آوری شده، از نرم افزار  SPSSو از روش­ های آماری توصیفی (فراوانی، میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (آزمونt  مستقل، t زوجی، آزمون کای­دو و دقیق فیشر) در سطح معناداری 5 % ، مورد استفاده قرار گرفت.نتیجه­ گیری: نتایج پژوهش حاضر می­تواند، شواهدی را برای اجرای برنامه­ های حمایتی در مراقبان بیماران سرطانی ارائه کند که ضمن تأکید بر اهمیت نقش آموزشی پرستار در بالین، باعث بهبود سلامت مراقبان و سرانجام، ارتقای کیفیت مراقبت از بیماران گردد.کد آر سی تی: "IRCT20250118064426N1" https://ethic.jums.ac.ir/article_729812.html مقدمه: آموزش به بیمار، بخشی جدایی‌ناپذیر از مراقبت‌های پرستاری و یکی از پایه‌های توانمندسازی بیماران محسوب می‌شود. در حال حاضر، بیماران دچار سوختگی نیز مانند سایر بیماران، آموزش‌هایی دریافت می‌کنند؛ اما با توجه به ماهیت خاص این بیماران که با نیازهای آموزشی گسترده، چند بُعدی و اغلب بلندمدت روبه­رو هستند، آموزش‌های رایج، اغلب پاسخگوی پیچیدگی‌های شرایط آنان نیستند. این موضوع، ضرورت بازنگری در شیوه‌های آموزش و شناسایی عوامل مؤثر بر اثربخشی آن را آشکار می‌سازد؛ بنابراین پژوهش حاضر، با هدف شناسایی ویژگی­های آموزش اثربخش به بیماران سوختگی از دیدگاه پرستاران انجام شد.روش کار: پژوهش حاضر، با رویکرد کیفی و تحلیل محتوا در یکی از مراکز آموزشی - درمانی اصفهان (1403 تا 1404) انجام شد. ۹ پرستار با تجربه در بخش سوختگی،  به صورت هدفمند انتخاب و داده­ ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع­آوری گردید. تحلیل داده‌ها بر اساس روش ارائه‌ شده توسط گرانهیم و لوندمن صورت گرفت. به منظور افزایش استحکام و اعتمادپذیری یافته‌ها، از چهار معیار لینکلن و گوبا شامل: تأییدپذیری، اعتبار، قابلیت اطمینان و انتقال‌پذیری، استفاده شد.یافته‌ها: تحلیل داده­ها باعث به دست آمدن یک طبقة اصلی با عنوان «آموزش جامع و تدریجی» و پنج زیرطبقه (آموزش فردی‌سازی‌شده، آموزش مبتنی بر نیازهای جسمی، روانی و اجتماعی، آموزش به بیمار و خانواده، پیوستار آموزش از پذیرش تا ترخیص و فرهنگ مراقبتی ) گردید. نتیجه‌گیری: آموزش اثربخش به بیماران سوختگی مستلزم رویکردی جامع، تدریجی، فردمحور و مبتنی بر مشارکت تیمی است. تغییر در ساختار، فرهنگ مراقبتی و حمایت سازمانی، مستلزم ارتقای نقش آموزشی پرستاران و بهبود کیفیت مراقبت است.  https://ethic.jums.ac.ir/article_729813.html مقدمه: برنامة دکتری پرستاری در ایران و جهان، در حال توسعه است؛ اما تفاوت‌هایی در اجرای آن وجود دارد. بررسی این تفاوت‌ها می‌تواند، به بهبود این مقطع کمک کند. پژوهش مروری حاضر، با هدف مقایسة برنامة دکتری پرستاری ایران و سایر کشورها ( 1404 ) انجام شد.روش کار: پژوهش حاضر، از نوع مروری - نقلی بوده که با جست­وجو در پایگاه‌های اطلاعاتی داخلی (SID، Magiran، IranMedex، Irandoc) و بین‌المللی (PubMed و Google Scholar) با کلیدواژه‌های آموزش پرستاری در مقطع دکتری، کوریکولوم آموزشی، مقایسة تطبیقی، ایران، کشورهای در حال توسعه، کشورهای توسعه یافته و ارزیابی آموزشی  تا اردیبهشت 1404 و بدون محدودیت زمانی انجام شد. پس از اعمال معیارهای ورود و ارزیابی با یک چک‌لیست پژوهشگرساختة ۱۰ آیتمی، 18 مقاله با متن کامل وارد مطالعه گردید.یافته‌ها: از 18 مقالة منتخب، 1 مقاله به زبان انگلیسی و 17 مقاله به زبان فارسی انتشار یافته بود. در تمامی این مقالات، از الگوی Beredy، جهت مقایسة تطبیقی استفاده شده است. نتایج نشان داد که برنامة دکتری پرستاری در ایران و جهان در اهداف، ساختار و رویکرد دانشجو‌محور مشابه‌ هستند؛ اما در ایران، ویژگی‌هایی مانند: نبود گرایش تخصصی، تأکید بر ارائه مقاله و پژوهش کیفی جهت فارغ التحصیلی، پذیرش از طریق آزمون، نبود نقش بالینی مشخص و تمرکز بر ارزش‌های اسلامی برجسته‌تر شده است.نتیجه‌گیری: برنامة دکتری پرستاری ایران، با وجود شباهت‌هایی در ساختار، رسالت و توجه به پژوهش با دانشگاه‌های معتبر جهان، در حوزه‌هایی مانند: فلسفة برنامه، فرایند پذیرش دانشجو، انعطاف‌پذیری دروس، نوع پژوهش‌ها، روش‌های آموزشی و تحقق شایستگی‌های حرفه‌ای، تفاوت‌های قابل‌توجهی دارد؛ هرچند فلسفة آموزشی آن منطبق بر ارزش‌های اسلامی و نیازهای بومی، نقطة ‌قوتی برای پاسخ به اولویت‌های ملی است؛ اما تقویت انعطاف‌پذیری محتوای درسی، ارتقای ارزیابی شایستگی‌های بالینی و هم‌راستاسازی بیشتر با استانداردهای بین‌المللی برای تربیت پرستاران توانمند، ضروری به نظر می‌رسد. https://ethic.jums.ac.ir/article_731391.html مقدمه: خونریزی پس از زایمان، یکی از شایع‌ترین و تهدیدکننده‌ترین عوارض مامایی می­باشد که همچنان به‌ عنوان یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر مادران، در سطح جهان شناخته شده است. نقش ماماها در پیشگیری، تشخیص به‌ موقع و مداخلة سریع در این عارضه حیاتی است؛ در حالی‌که هرگونه ضعف در دانش نظری و مهارت بالینی می‌تواند، پیامدهای جدی و غیرقابل جبران در پی داشته باشد. استفاده از فناوری‌های دیجیتال و اپلیکیشن‌های آموزشی، فرصتی ارزشمند برای فراهم‌کردن یادگیری تعاملی، شبیه‌سازی شرایط بالینی واقعی و دسترسی پایدار به منابع آموزشی ایجاد می‌کند و می‌تواند، موجب ارتقای کارایی بالینی، خودکارآمدی و رضایت یادگیرندگان شود. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف طراحی، اجرا و ارزشیابی یک اپلیکیشن آموزشی در زمینة مدیریت  PPH  در دانشجویان مامایی انجام شد.روش کار: پژوهش حاضر، از نوع توسعه‌ای–کاربردی و مبتنی بر مدل آموزشی ADDIE  بود که در پنج فاز انجام شد: ۱. فاز تحلیل: پژوهشگر نیازهای آموزشی و ترجیحات یادگیری دانشجویان کارشناسی مامایی را شناسایی کرد؛ ۲. فاز طراحی: اهداف آموزشی، فعالیت‌ها و چارچوب محتوای اپلیکیشن یادگیری مدیریت خونریزی، پس از زایمان تعیین شد تا آموزش به صورت ساختارمند و مرحله‌ای ارائه شود؛ ۳. فاز تهیّه: محتوای چندرسانه‌ای و اپلیکیشن با استفاده از HTML،CSS  توسعه یافت؛ ۴.  فاز اجرا: اپلیکیشن در اختیار دانشجویان قرار گرفت و پژوهشگر، پشتیبانی فنی و راهنمایی برای استفادة بهینه ارائه داد؛ ۵. فاز ارزشیابی: اثربخشی اپلیکیشن بر دانش، خودکارآمدی بالینی و رضایت دانشجویان با استفاده از مطالعة نیمه‌تجربی دو گروهی قبل و بعد از آموزش، بررسی شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخة 22 و آزمون‌های آماری تی زوجی و تی تست، مورد تحلیل قرار گرفتند.بحث: پیش‌بینی می‌شود اپلیکیشن طراحی‌شده بتواند، موجب بهبود دانش نظری، مهارت‌های بالینی، خودکارآمدی و رضایت آموزشی دانشجویان مامایی در مدیریت خونریزی پس از زایمان گردد. این مداخلة آموزشی همچنین می‌تواند، به تعمیق فرایند یادگیری، ارتقای توانایی تصمیم‌گیری بالینی و بهبود آمادگی دانشجویان در موقعیت‌های واقعی کمک کند. https://ethic.jums.ac.ir/article_732681.html مقدمه: در شرایط کمبود منابع، پرستاران ناچار هستند که تصمیم بگیرند، کدام مراقبت‌ها را در اولویت قرار دهند که این موضوع، تحت تأثیر موارد متعددی می­باشد. پژوهش حاضر، با هدف تعیین ارتباط بین مراقبت پرستاری از دست‌رفته و جوّ اخلاقی در بیمارستان‌های آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد انجام شد.روش­کار: پژوهش توصیفی– تحلیلی حاضر، بر روی 141 پرستار شاغل در بخش‌های داخلی- جراحی بیمارستان‌های آموزشی شهید رهنمون، شهید صدوقی و افشار یزد، به شیوة نمونه­گیری سهمیه­ای (1402–1401) انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه­های دموگرافیک، مراقبت پرستاری از دست‌رفتة کالیش و جوّ اخلاقی بیمارستان اولسون بود. داده­­های جمع آوری شده، با استفاده از نرم افزار SPSS-24 و بهره‌­گیری از روش­های آمار توصیفی، استنباطی و آزمون­­های همبستگی پیرسون، مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته‌ها: میانگین سنی شرکت‌کنندگان، 8/11 ± 34/ 36 سال و میانگین سابقة کار آن‌ها 7/57± 10/48 سال بود. بیشتر پرستاران مورد پژوهش را زنان ( 71/6 %) دارای مدرک کارشناسی (72/3%) و متأهل (62/4%) تشکیل دادند. میانگین نمرة کل مراقبت پرستاری از دست‌رفته، 11/25± 54/61 درصد و میانگین نمرة کل جوّ اخلاقی، 14/98±99/62 درصد بود. نتایج نشان داد که میانگین نمرة مراقبت از دست‌رفته، با میانگین نمرة کل جوّ اخلاقی0/68R= و تمامی خرده‌مقیاس‌های آن ( مدیران0/63R=، همکاران 0/64R=، بیمارستان0/61R=، پزشکان 0/58R= و بیماران0/59R= ) ارتباط معکوس معناداری داشت(0/001 (P<.نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که جوّ اخلاقی پرستاران، در سطحی بالاتر از حد میانه قرار دارد و هم­­زمان، میزان مراقبت از دست‌رفتة آن‌ها پایین‌تر از حد میانه است. این یافته‌ها حاکی از وجود ارتباط معکوس و معنادار بین جوّ اخلاقی و مراقبت‌های پرستاری فراموش‌شده می­باشد؛ یعنی هرچه جوّ اخلاقی در محیط کار، مناسب‌تر و بالاتر باشد، میزان مراقبت‌های فراموش‌شده، کمتر خواهد بود. این نتیجه می‌تواند، تأکید کند که ایجاد و تقویت یک محیط کار اخلاقی از طریق حمایت مدیریتی، بهبود روابط بین‌حرفه‌ای و آموزش اخلاق حرفه‌ای می‌تواند، به بهبود کیفیت مراقبت‌های پرستاری و کاهش مراقبت‌های از دست‌رفته منجر شود. https://ethic.jums.ac.ir/article_732683.html مقدمه: در برنامه‌ریزی‌های راهبردی پرستاری بر آموزش مداوم و برخط، تأکید شده است تا با ایجاد مخزنی از دانش و مهارت، کیفیت مراقبت­ها ارتقا یابد. پژوهش حاضر، با هدف تحلیل مؤلفه ­های مؤثر بر انتقال توانمندی پرستاران، با تکیه بر بن­ سازه ­های یادگیری انجام شده است.روش­ کار: پژوهش حاضر، از نوع توصیفی ـ تحلیلی و با رویکرد ترکیبی بوده که در بیمارستان­ های فیاض ­بخش و البرز (1402) انجام شده است. در بخش کیفی، 12 نفر از کارشناسان حرفه، به ­روش هدفمند و در بخش کمی، 148 نفر پرستار شاغل، به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. داده ­ها، از طریق مصاحبة نیمه­ ساختار­یافته و پرسشنامة محقق ­ساخته، جمع­ آوری و با استفاده از روش تحلیل محتوا، تحلیل عاملی و نرم ­افزارهای SPSS و Smart PLS ، مورد تجزیه ­و تحلیل قرار گرفتند.یافته ­ها: در بخش کیفی، از طریق تحلیل محتوا، مؤلفه‌های ساده ­سازی تعامل­ ها و حفظ ارتباطات، مهارت ­های برخط حل چالش ­ها، ملاک­ های کنترل و ارزشیابی، پشتیبانی و کنش گری مدیران، ایجاد انگیزه و علایق، نوآوری و خلاقیت و رسمیت بخشی به فرایند آموزش، شناسایی و مبنای تدوین پرسشنامة محقق ­ساخته قرار گرفتند. در بخش کمی پس از تحلیل عاملی اکتشافی و تأیید مؤلفه­ ها و اطمینان از کفایت نمونه­ گیری (992/0) از طریق تحلیل عاملی تأییدی، تأثیر مثبت و معنادار مؤلفه ­ها مشخص شد که ساده ­سازی تعامل ­ها و حفظ ارتباطات (972/0) دارای بیشترین بار عاملی بود.نتیجه ­گیری: بهره ­گیری از آموزش برخط، فرصتی فراهم می‌آورد تا سازمان‌های مراقبتی با حداقل منابع، باعث توانمندسازی پایدار پرستاران گردند؛ از­این­رو، پیشنهاد می‌­شود که سیاست‌گذاران و مدیران آموزشی، انتقال دانش از طریق بستر مجازی را به‌عنوان یکی از اولویت‌های راهبردی، مدنظر قرار دهند و با نگرشی بلندمدت، باعث گسترش مراقبت­ ها و حفظ دانش حرفه­ ای گردند. https://ethic.jums.ac.ir/article_732685.html مقدمه: دانشجویان، به‌عنوان بخش مهمی از نیروی انسانی جامعه، نقش کلیدی در ارتقای کیفیت خدمات سلامت دارند. اخلاق حرفه‌ای در مراکز درمانی به ­ویژه بیمارستان‌ها، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. هوش اخلاقی، به‌عنوان توانایی تشخیص درست از نادرست، داشتن ارزش‌های اخلاقی پایدار و عمل به آن‌ها تعریف می‌شود. پژوهش حاضر، با هدف ارزیابی سطح هوش اخلاقی در دانشجویان پزشکی و مامایی دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی انجام شد تا پایه‌ای علمی برای ارتقای آموزش اخلاق و برنامه‌ریزی‌های فرهنگی- آموزشی فراهم شود.روش­ کار: پژوهش حاضر، از نوع توصیفی– مقطعی بود که بر روی300 دانشجوی پزشکی و 75 دانشجوی مامایی انجام شد. نمونه‌گیری در میان دانشجویان پزشکی، به­روش دو مرحله‌ای و در دانشجویان مامایی، به‌صورت سرشماری ارزیابی گردید. پس از حذف پرسشنامه‌های ناقص، داده‌های 284 دانشجوی پزشکی و 70 دانشجوی مامایی تحلیل شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامة دموگرافیک و پرسشنامة هوش اخلاقی لینیک و کیل بود. داده‌ها، با استفاده از SPSS نسخة 23، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند؛ همچنین از آمار توصیفی، آنالیز واریانس یک‌طرفه، تی ­مستقل و ضریب همبستگی پیرسون نیز استفاده شد.یافته ­ها: میانگین نمرة کل هوش اخلاقی در دانشجویان پزشکی68/72 درصد و در دانشجویان مامایی75/55 درصد بود که تفاوت معناداری بین مقاطع تحصیلی، در هر دو گروه مشاهده شد(0/05P<). در دانشجویان پزشکی، خرده‌مقیاس درستکاری، تفاوت معناداری داشت و در دانشجویان مامایی، مسئولیت‌پذیری، بخشش و همدلی تفاوت معنا‌دار بودند. برخی ویژگی‌های فردی مانند جنس و وضعیت غیربومی با هوش اخلاقی مرتبط بودند که رابطة منفی بین سن و نمرات هوش اخلاقی مشاهده شد.نتیجه‌گیری: با­توجه به تغییرات نمرات هوش اخلاقی در طول تحصیل، پرورش و تقویت هوش اخلاقی باید از طریق آموزش‌های نظری و عملی مستمر و ارزیابی‌های دوره‌ای پیگیری شود تا دانشجویان بتوانند، خدمات انسانی و با کیفیت به بیماران ارائه کنند. https://ethic.jums.ac.ir/article_732688.html ‌زمینه و هدف: اخلاق حرفه‌ای یکی از ارکان اساسی آموزش پرستاری است. این مطالعه با هدف مروری یکپارچه بر مطالعات حوزه آموزش اخلاق پرستاری در ایران، به دنبال سنتز شواهد موجود، شناسایی چالش‌های کلیدی و ارائه راهبردهای مؤثر برای ارتقاء صلاحیت اخلاقی دانشجویان پرستاری انجام شد.روش بررسی: این مطالعه مروری یکپارچه، با استفاده از روش بررسی تلفیقی پنج مرحله‌ای Whittemore & Knalf (2005)انجام شد. جستجوی ساختارمند در پایگاه‌های اطلاعاتی بین المللی و ملی بدون محدودیت زمانی تا خرداد ۱۴۰۲ انجام گرفت. کیفیت مطالعات منتخب با ابزارهای استاندارد CASP و GRADE ارزیابی و داده‌ها با روش تحلیل موضوعی سنتز شدند.یافته‌ها: از میان مطالعات بررسی‌شده، ۶۶ مطالعه واجد شرایط ورود بودند. تحلیل یافته‌ها چهار مضمون کلیدی را آشکار ساخت: 1) دانش و نگرش دانشجویان و اساتید پرستاری به اخلاق حرفه‌ای، 2) پیامدهای مثبت آموزش اخلاق حرفه‌ای دانشجویان پرستاری، 3) بازتاب اخلاق حرفه‌ای در کتب درسی رشته پرستاری ایران، و 4) همگرایی سلامت معنوی با رعایت اخلاق حرفه‌ای و لزوم رویکرد اسلامی. نتایج کلیدی نشان داد که علی‌رغم نگرش مثبت دانشجویان، شکاف در دانش کاربردی، نیاز به بازنگری برنامه‌های درسی، و غلبه روش‌های سنتی بر رویکردهای فعال، چالش‌های اصلی هستند؛ در این میان، ارزش‌های فرهنگی- معنوی نقشی بنیادین ایفا می‌کنند.نتیجه‌گیری: نتایج این مرور، یک دوگانگی بنیادین را در نظام آموزش اخلاق پرستاری ایران آشکار می‌سازد: از یک سو، پتانسیل قابل توجهی در قالب نگرش مثبت دانشجویان و بستر غنی فرهنگی- معنوی وجود دارد؛ و از سوی دیگر، این پتانسیل توسط چالش‌های ساختاری در برنامه‌های درسی و روش‌های تدریس محدود شده است. فائق آمدن بر این چالش‌ها مستلزم اتخاذ یک رویکرد یکپارچه و بومی‌سازی شده است که بر بازنگری محتوای درسی، توانمندسازی اساتید برای به‌کارگیری روش‌های فعال، و ادغام نظام‌مند ارزش‌های فرهنگی تمرکز نماید. علی‌رغم غلبه‌ مطالعات کمی در شواهد موجود، این مرور بر ضرورت تقویت مهارت‌های عملی به منظور مرتفع ساختن شکاف میان نگرش و عمل در پرستاران آینده، تاکید می‌ورزد. https://ethic.jums.ac.ir/article_732689.html زمینه پژوهش و هدف: درهم‌آمیختگی افکار، مرز میان فکر، عمل و واقعیت را محو می‌کند و باعث می‌شود فرد بدون اینکه اعتبار این باورها را در واقعیت بیازماید بی چون و چرا آن ها را بپذیرد. اخلاق تحصیلی، مجموعه ارزش‌هایی است که دانشجو را به اجتناب از تقلب و رعایت استانداردهای اخلاقی، و همچنین به صداقت و دقت در پژوهش و انتشار آثار علمی تشویق می‌کند. هدف این مطالعه تعیین ارتباط بین درآمیختگی افکار با اخلاق تحصیلی در دانشجویان علوم پزشکی بوده است.روش‌ کار: این مطالعه توصیفی-تحلیلی با روش نمونه گیری در دسترس در سال 1402 در دانشگاه های علوم پزشکی گلستان انجام شد. حجم نمونه شامل 557 دانشجوی از رشته های پزشکی، دندان پزشکی، مامائی، پرستاری، هوشبری، علوم آزمایشگاهی، علوم تغذیه، بهداشت محیط، بهداشت عمومی و اتاق عمل بود. ابزار جمع اوری داده ها پرسشنامه درهم آمیختگی افکار و پرسشنامه اخلاق تحصیلی در بستر آنلاین بود. داده ها از توزیع نورمال برخوردار بودند و از نرم افزار SPSS 27 و آزمون های پارامتریک تی مستقل، کای دو، ANOVA و آزمون همبستگی پیرسون برای تحلیل داده ها در سطح معنی داری داده ها 05/0 استفاده شد.یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار نمره اخلاق تحصیلی دانشجویان38/4±14/41 و درهم آمیختگی افکار 38/19±41/46 بود. رابطه همبستگی بین نمره اخلاق تحصیلی با درهم آمیختگی دیده نشد (71/0=P ، 01/0-=r). بین متغیرهای جنسیت (001/0=P)، رشته تحصیلی (001/0=P) و دانشکده (001/0=P) با درهم آمیختگی افکار ارتباط معنی داری دیده شد. بین متغیر میزان تحصیلات پدر با اخلاق تحصیلی (024/0=P) و درهم آمیختگی افکار (011/0=P) ارتباط آماری معنی داری دیده شد.نتیجه‌گیری: وضعیت اخلاق تحصیلی و درهم‌آمیختگی افکار که نقش مهمی در بروز انواع اختلالات روانشناختی دارد، میان دانشجویان علوم پزشکی بسیار خوب بود. عدم وجود ارتباط آماری معنی دار میان درهم‌آمیختگی افکار و اخلاق تحصیلی حاکی از مهارت دانشجویان در تفکیک افکار خودکار از رفتارهای اخلاقی آگاهانه است. این نتایج می‌توانند برای طراحی و اجرای برنامه‌های آموزشی مورد استفاده قرار گیرند. تشویق بحث‌های باز درباره چالش‌های اخلاقی و ارائه مثال‌های واقعی از موقعیت‌هایی که نیاز به تصمیم‌گیری اخلاقی دارند، در دانشگاه پیشنهاد می‌شود. https://ethic.jums.ac.ir/article_732690.html مقدمه: بیماران مبتلا به اختلالات روانی شدید، در مسیر درمان با چالش های روانشناختی متعددی روبرو می شوند. آنها افسردگی، اضطراب و استرس را با شدت و ضعف های متفاوتی تجربه می کنند. فعال‌سازی رفتار بیماران مزمن، در بیمارستان‎های روانپزشکی با روش‌های مختلفی مقدور است که یکی از آن روش‌ها، درگیر ساختن بیمار در فعالیت‌های باغبانی درمانی است. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش برنامه فعالیت‌های باغبانی بر عملکرد روانی بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی بستری در بیمارستان فارابی اصفهان انجام شد.روش کار: این مطالعه یک مطالعه کارآزمایی بالینی همراه با گروه کنترل و با طرح ‌آزمون قبل و بلافاصله بعد از مداخله بود که در آن 6۰ نفر از بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی بستری در مرکز درمانی فارابی شهر اصفهان در سال ۱۴۰3 به روش نمونه‌گیری آسان انتخاب شدند و در دو گروه 30 نفرة کنترل و آزمون قرار گرفتند. برنامه آموزش فعالیت‌های باغبانی، طی ۶ جلسه یک و نیم ساعته و در قالب گروه‌های سه الی چهارنفره بیماران برای گروه آزمون و به‌طور روزانه انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها فرم مشخصات دموگرافیک و پرسشنامه افسردگی، اضطراب و استرس(DASS-21) بود. داده‌ها توسط نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و آزمون آماری توصیفی و استنباطی تجزیه‌وتحلیل شدند.یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد تفاوت میانگین نمره اضطراب در دو گروه آزمون و گروه کنترل در مرحله‌ی پس‌آزمون معنی‌دار است؛ به‌عبارت دیگر می‌توان گفت مداخله مبتنی بر آموزش باغبانی در گروه‌ آزمون در مرحله پس‌آزمون نمرات اضطراب را به طور معناداری تغییر داده است (001/0> P).با این حال، تفاوت میانگین نمرات افسردگی(0/014= P) و استرس(0/08= P) بین دو گروه از نظر آماری معنادار نبود.نتیجه گیری: باتوجه‌به تأثیر آموزش برنامه فعالیت‌های باغبانی بر بهبود اضطراب در بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی، پیشنهاد می‌گردد از باغبانی درمانی به‌عنوان روشی مؤثر برای این گروه از بیماران در مراکز روانپزشکی و سایر مراکز درمانی استفاده شود. https://ethic.jums.ac.ir/article_732684.html مقدمه: تعارضات زناشویی از مهم‌ترین عوامل تهدیدکننده سلامت روانی و رضایت زناشویی پرستاران است و می‌تواند با ناهماهنگی شناختی و طرح‌واره‌های ناسازگار تشدید شود. از سوی دیگر، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با افزایش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی می‌تواند به کاهش این مشکلات کمک کند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ناهماهنگی شناختی و تعارضات زناشویی با میانجی‌گری طرح‌واره‌های ناسازگار در زنان پرستار شهر سنندج انجام شد.روش کار: روش پژوهشی نیمه تجربی و در قالب یک طرح پیش‌آزمون- پس آزمون و پیگیری ۱ ماهه با گروه کنترل بود. جامعه مورد نظر در این پژوهش کلیه‌ی زنان پرستار شاغل بیمارستان‌های شهر سنندج در سال 1403 بودند که از این جامعه تعداد 32 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 16 نفره جایگزین شدند که در طول مداخله گروه‌ها به 15 نفر تقلیل یافت. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه برانگیختگی و کاهش ناهماهنگی شناختی هارمون جونز، پرسشنامه‌ تعارضات زناشویی ثنایی و فرم کوتاه پرسشنامه طرح‌واره یانگ استفاده شد و جلسات آموزش تئوری انتخاب طی 8 جلسه گروهی در گروه‌ مداخله اجرا شد و برای گروه کنترل هیچ مداخله‌ای انجام نشد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس آمیخته و با نرم افزار SPSS-25 استفاده شد.یافته‌ها: نتایج نشان داد آموزش گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد تأثیر معناداری بر کاهش تعارضات زناشویی (53/35 = F، 23/1 = df، 01/0 p <، 426/0 η² =) و ناهماهنگی شناختی (85/57 = F، 55/1 = df، 01/0 p <، 543/0 η² =) دارد. اثر این آموزش تا مرحله پیگیری نیز پایدار بود. یافته‌ها حاکی از آن است که آموزش گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد می‌تواند با کاهش طرح‌واره‌های ناسازگار، به بهبود روابط زناشویی و هماهنگی شناختی زنان پرستار کمک کند.نتیجه‌گیری: با بر اساس یافته‌ها، آموزش گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد دارای پتانسیل مؤثری برای کاهش تعارضات زناشویی و ناهماهنگی شناختی در میان زنان پرستار است. بنابراین، پیشنهاد می‌شود واحدهای مشاوره و بهداشت روان بیمارستان‌ها از این رویکرد برای ارتقای سلامت روان و رضایت زناشویی پرستاران بهره گیرند. همچنین برگزاری کارگاه‌های منظم ACT برای پرستاران متأهل می‌تواند به افزایش تاب‌آوری هیجانی، کاهش فرسودگی شغلی و بهبود کیفیت روابط خانوادگی آنان کمک کند. انجام پژوهش‌های آتی با حجم نمونه بیشتر، دوره‌های پیگیری طولانی‌تر و بررسی سایر متغیرهای میانجی (مانند ذهن‌آگاهی و تنظیم هیجان) نیز توصیه می‌شود.