ریاکاری اخلاقی، تظاهر به داشتن پیروی از اصول و باورهای اخلاقی است در حالی که شخص واقعا آن­ها را قبول ندارد (1). هنگامی که رفتار منفعت خواهانه را بر می‌گزینیم، پس خلاف رفتار اخلاقی عمل کرده و الگوی ریاکاری اخلاقی (Moral hypocrisy) را از خود نشان داده­ایم. ریاکاری اخلاقی به عنوان نقطه مقابل اخلاص، یک سوگیری اساسی و عمیق در استدلال اخلاقی است که فرد با احساس قدرت بیشتر، تخلفات خود را توجیه کند (2).
در طول تاریخ، پرستاران جهت پیشگیری و رویارویی با معضلات اخلاقی و به منظور اطمینان از مراقبت پرستاری کارآمد، رعایت استانداردهای اخلاقی، به عنوان اساس و شالوده این حرفه، امری بسیار مهم تلقی می‌گردد (3)، با وجود این، ضمن آنکه اغلب پرستاران می­خواهند اخلاقی به نظر برسند، منافع شخصی خود اخلاقی ترجیح می­دهند (4). وقتی افراد اخلاقی جلوه می‌کنند اما از لحاظ اخلاقی عمل نمی‌کنند، از دو راهبرد خودفریبی(self-deception) استفاده می‌کنند: 1)درک نادرست رفتار خود به عنوان عمل اخلاقی، ۲)اجتناب از مقایسه رفتار خود با استانداردها یا معیارهای اخلاقی (5).